متین، مدال‌آور دفاع شخصی ایران – اولین داستان دیابت

ستاره محمد
«بیماری» برای اغلب افراد یادآور محدودیت، درد و ناراحتی است؛ به خصوص اگر مزمن باشد. دیابت نوع ۱ هم که از دوران کودکی آغاز شده معمولا نگرانی‌هایی از قبیل اینکه « دیگر نمی‌توانم یک زندگی عادی و موفق داشته باشم، به دانشگاه بروم و به صورت حرفه‌ای به ورزش و فعالیت‌های مورد علاقه ام بپردازم و ….» اما هیچ کدام این ها واقعیت ندارد و در واقع می‌توان دیابت داشت و سالم بود و بسیار هم موفق شد.
متین، جوان ۱۸ ساله کشورمان در مقابل تمام این نگرانی‌ها ایستاد و محدودیت‌های دیابت را به فرصت تبدیل کرد. او که از ۲ سالگی به دیابت مبتلا شده، اکنون از مدال‌آوران ورزش‌های رزمی ‌کشورمان است و باامید به آینده می‌نگرد.
در خانواده سابقه دیابت نداشتیم
مادر متین درمورد وضعیت پسرش این چنین توضیح می‌دهد: «اوایل با خبر از دیابتی شدن پسرم احساس ناراحتی می‌کردم. از خودم می‌پرسیدم که چرا پسر من باید به این بیماری مبتلا شود؟ اما بعد با کمک پزشکان معالج توانستیم این ناراحتی‌ها را برطرف کنیم. دیابت متین از ۲ سالگی شروع شد. آن زمان پسرم مقداری کاهش وزن پیدا کرده و دفع ادرارش افزایش یافته بود. بنابراین به پزشک مراجعه کردیم. اما متاسفانه بیماری‌ متین تشخیص داده نشد تا اینکه وضعیتش در عرض یک هفته وخیم شد و در نهایت به کما رفت. وقتی قند خونش را اندازه گرفتند روی ۸۰۰ بود. همان زمان متوجه شدیم که او دیابتی است و نیاز به انسولین دارد. همه اینها درحالی اتفاق افتاد که ما اصلا در خانواده‌مان سابقه دیابت نداشتیم.»
از ۲ سالگی مبتلا شدم
متین بعد از صحبت‌های مادرش، تجربه خود از دیابت را با ما در میان می‌گذارد: «از زمانی که به یاد دارم دیابت داشته و با آن کنار آمده‌ام. ۱۶ سال است که به این بیماری مبتلا هستم. به تازگی در دانشگاه تهران رشته کاردانی کامپیوتر قبول شده ام و همزمان به طور حرفه‌ای ورزش «توکی‌ما» را دنبال می‌کنم. این ورزش نوعی دفاع شخصی مخصوص کشور خودمان است. اخیرا هم در مسابقات استانی شرکت کرده و مدال کسب کرده‌ایم.»
پزشک معالج متین در حال حاضر دکتر سعید کلباسی، فوق تخصص غدد و دانشیار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی است. او در ادامه صحبت‌های متین به دو نوع شایع بیماری دیابت اشاره می‌کند: «دیابتی که متین به آن مبتلا است از نوع ۱ است. درواقع حدود ۵ تا ۱۰ درصد از افراد مبتلا به دیابت را دیابتی‌های نوع ۱ و بیش از ۹۰ درصد آنها را دیابتی‌های نوع ۲ تشکیل می‌دهند. دیابت نوع ۲ اغلب از دوران میانسالی آغاز می‌شود و بیشتر به سبک زندگی نامناسب، چاقی، مصرف فست فود و کم تحرکی مربوط است. در دیابت نوع ۱ بحث ژنتیک خیلی مطرح نیست بلکه ناگهان سیستم ایمنی بدن به سلول‌های انسولین‌ساز حمله کرده و خیلی سریع آنها را تخریب می‌کند. به همین دلیل قند خون به صورت حاد و ناگهانی بالا می‌رود. متاسفانه در ۳۰ درصد از موارد این بیماری دیر تشخیص داده می‌شود و فرد به کما می‌رود. در صورت عدم تشخیص به موقع نیز خطر مرگ و میر وجود دارد.»
بیماری‌ام را مطرح می‌کنم
وقتی از متین درمورد رمز موفقیت او سوال می‌کنیم توضیح می‌دهد که اوایل از معرفی خود به عنوان یک دیابتی خجالت می‌کشید اما بعدها فهمید که افراد بسیاری همانند او مبتلا به دیابت یا بیماری‌های دیگر هستند. او می‌گوید: «با خودم گفتم که هر فردی در جهان ممکن است یک بیماری داشته باشد و من از این دسته جدا نیستم. بنابراین باید دیابتم را کنترل کنم و نگذارم قند خونم بیش از حد بالا یا پایین برود. ما دیابتی‌ها نیز می‌توانیم مثل افراد دیگر زندگی کنیم، دانشگاه برویم و درس بخوانیم. مبتلایان به دیابت نباید از بیان بیماری خود خجالت بکشند. من نیز هر زمان که به مکان یا جمعی جدید وارد می‌شوم می‌گویم که دیابت دارم. همه دوستان و اطرافیانم و همچنین معلم‌ها، مدیرها و ناظم‌هایم می‌دانند که من به این بیماری مبتلا هستم. آنها می‌دانند که اگر روزی دچار حادثه یا تشنج شدم باید چکار کنند و چگونه از آن پیشگیری کنند. چند باری هم در مقطع راهنمایی دچار تشنج شدم اما چون ناظم مدرسه از وضعیتم خبر داشت توانست از ایجاد عوارض به دنبال تشنج جلوگیری کند.»
اشک‌هایی که به لبخند تبدیل شد
دکتر کلباسی با شنیدن صحبت‌های متین درمورد حمایت روانی و اجتماعی از بیماران دیابتی توضیح می‌دهد: «من به شخصه شاهد گریه‌های بسیاری از خانواده‌های کودکان دیابتی از جمله مادر متین بوده‌ام. البته الان این گریه‌ها تبدیل به خنده شده‌اند و متین یک قهرمان ورزشی است و در دانشگاه قبول شده است. این موضوع برای خیلی از افراد یک رویا است. می‌خواهم بگویم که کودک دیابتی و خانواده او باید قبل از هر موضوعی مورد حمایت قرار بگیرند. درمان دیابت فقط در مراجعه به پزشک و نسخه گرفتن خلاصه نمی‌شود بلکه دیابت را باید یک تیم درمان کند. قدم اول درمان را نیز حمایت روحی و روانی تشکیل می‌دهد. کودک دیابتی و خانواده او حتما باید در کلاس‌های آموزشی شرکت کنند و با این بیماری آشنا شوند تا ترس‌شان از بین برود.»
دیابت ما را مهربان‌تر کرده است!
مادر متین درمورد تاثیر دیابت بر زندگی و روابط خانوادگی‌شان می‌گوید: «دیابت متین باعث شد در خانواده نسبت به هم مهربان‌تر باشیم. از آن زمان زندگی‌مان برنامه خاصی پیدا کرد؛ چه از لحاظ خورد و خوراک و چه از لحاظ تفریحات. همه این موارد باید کنترل شده باشند. مهم‌تر از همه اینها رابطه ما با پزشک معالج متین بود. به یاد می‌آورم یک بار متین تشنج کرد. همان موقع با دکتر کلباسی تماس تلفنی گرفتم. ایشان غرب تهران بودند و ما شرق تهران اما در عرض ۲۰ دقیقه همه در یک درمانگاه جمع شدیم و وضعیت متین بهبود یافت. من همیشه این اضطراب را داشتم که نکند به دکتر تلفن بزنم و در دسترس نباشد اما او پاسخگو بود و همین موضوع به من آرامش خیال می‌بخشد.»
می‌خواهم مفید باشم و به مردم خدمت کنم
متین از اهداف خود در آینده می‌گوید: « در آینده مثل یک فرد عادی در جامعه به کار مشغول می‌شوم و به مردم خدمت می‌کنم. اینکه چه شغلی داشته باشم خیلی برایم اهمیت ندارد و فقط قصد دارم مفید باشم. البته امیدوارم بتوانم یک شرکت کامپیوتری راه بیندازم و خدمات جامعی به مردم ارائه دهم.»
دیابتی‌ها مشکلی برای ازدواج ندارند
یکی دیگر از مسائل مهم در زندگی افراد دیابتی بحث ازدواج و بچه‌دار شدن است. دکتر کلباسی در این مورد می‌گوید: «افراد دیابتی هرگز نباید موقع ازدواج از بیان بیماری خود ترس داشته باشند. بلکه باید همراه با همسر آینده‌شان به پزشک مراجعه کرده تا هر دو از واقعیت‌ها در این زمینه آگاه شوند. اگر مرد دیابت داشته باشد و با فرد غیر دیابتی ازدواج کند احتمال ابتلای فرزندش به این بیماری ۴ تا ۶ درصد است. اگر هم فقط خانم به دیابت مبتلا باشد احتمال دیابتی شدن فرزندش تنها ۴ درصد است. درصورتی که پدر و مادر هر دو دیابتی باشند نیز این احتمال به ۱۰ تا ۱۲ درصد می‌رسد. این رقم خیلی بالا نیست و جای نگرانی وجود ندارد. اگر هم کودک دیابتی شود با آگاهی پدر و مادر از این بیماری، شرایط به خوبی تحت کنترل قرار خواهد گرفت.»
امید به درمان قطعی دیابت در آینده
دکتر کلباسی در ادامه با اشاره به درمان دیابت توضیح می‌دهد: «مبتلایان به دیابت نوع ۱ باید از همان ابتدای بیماری انسولین تزریق کنند زیرا بدن‌شان دیگر این ماده را ترشح نمی‌کند. خوشبختانه خبرهای امیدوار کننده‌ای درباره درمان قطعی این بیماری در راه است و پیشرفت‌های خوبی در تحقیقات جهانی بروی پیوند سلول‌های بنیادی بدست آمده است. اگر به یاد داشته باشید در گذشته وقتی صحبت از پیوند قلب و کلیه می‌شد شاید هیچ کس آن را جدی نمی‌گرفت و باور نمی‌کرد اما امروزه این اعمال انجام می‌شوند. درمورد پیوند سلول‌های بنیادی نیز هم اکنون بحث پس زدن آنها توسط بدن مطرح است. اما تحقیقات همواره ادامه دارند و امید است که در چند سال آینده راه حلی برای این مشکل پیدا شود. نکته مهم اینکه کودکان دیابتی باید بیماری خود را به خوبی تحت کنترل قرار دهند تا دچار عارضه نشوند. درواقع کسانی که دچار عارضه می‌شوند از لیست پیوند بیرون می‌آیند.»

Leave a reply