دیابت و بیماریهای دهان و دندان

افراد مبتلا به دیابت در معرض ابتلا به بیماری های مختلفی هستند به دلیل ضعف بدنی باید بیشتر از افراد سالم مراقب خود باشند . یکی از این بیماری ها ،مشکلات مربوط به دهان و دندان است .افراد دیابتی مستعد ابتلا به بیماری دهان و دندان و لثه هستند طوری که بیماری لثه در افراد مبتلا به دیابت ۳ برابر افراد سالم است .

نزدیک به ۷۰ % از مبتلایان به دیابت در سن بالای ۴۰ سال به عفونت ریشه دندان ها و عفونت مزمن لثه مبتلا می گردند .مکانیسم دیابت طوری است مقاومت نسوج دور دندان  لثه و استخوان را نسبت به فعالیت های میکروبی کاهش می دهد که این موضوع به اختلال در پاسخ های سلول های دفاعی بدن است .

البته تغییرات خود بافت های نرم و استخوانی دور دندان هم در ایجاد زمینه مساعد موثر هستند . . در ایجاد بیماریهای دهانی- دندانی در دیابت علاوه بر خود دیابت، تحریکات های موضعی نقش حساس و ویژه ای دارند.اگر این پلاک های دندانی هر روز از روی دندان و لثه پاک نشود .بعد از مدتی به علت رسوب تدریجی مواد معدنی روی آن ها سخت تر می شوند .طوری که حالت سنگی پیدا کرده و با مسواک ونخ دندان و شستشو های ساده قابل برداشتن نیست در اصطلاح دندان پزشکی این سنگ های آهکی ،جرم نام دارد .

این جرمها در هنگام مسواک کردن یا غذاخوردن باعث زخمی شدن و خونریزی لثه و تجمع میکروب در پلاکها شده و بدنبال آن ترشح مواد سمی توسط میکروب ها باعث آسیب های جدی تر می شود. در حقیقت دیابت پاسخ نسوج را به تحریکات موضعی تغییر می دهد.

عوامل و علائمی که می تواند در دهان مبتلایان به دیابت مشاهده شود:

دهان  

ترک گوشه لب ها در اثر کاهش ترشح بزاق و خشکی دهان.
قرمزی شدید مخاط دهان، احساس سوزش زبان و مخاط دهان و تغییر حس چشایی.
وجود پرزهای قارچی شکل زبان.
کنگره کنگره شدن جای دندان ها در کنار زبان.
بزرگی زبان، ضخیم و شیار دار شدن آنها.
درد زبان.
تغییر در فلورمیکروبی دهان مثل افزایش کاندیدا آلبیکانس که خود موجب ترک گوشه لب ها و ایجاد برفک می شود.

دندان

افزایش حساسیت دندان ها به ضربه، به ویژه در ناحیه اتصال لثه به دندان.
درد دندانی بدون وجود پوسیدگی ( در اثر التهاب عروق موجود در پالپ دندان).
تخریب مینای دندان و افزایش پوسیدگی دندان ها ( مشخص ترین تغییرات در افراد مبتلا به دیابت کنترل نشده ).
زخم های ناشی از تحریک دندان مصنوعی در افرادی که دیابت آنها کنترل نشده است.

لثه
– خونریزی لثه به علت تغییراتی که در عروق لثه پدید می آید.
– هیپرتروفی لثه با قرمزی شدید و تورم.

دیابت و بیماریهای لثه

ژنژیوایتیس و پریودنتایتیسperiodontitis)) بیماریهای التهابی بافت لثه هستند شخص مبتلا به  پریودنتایتیس با از دست دادن استخوانهای پشتیبانی کنندۀ دندان نهایتاً دندانهای خود را از دست خواهد داد.

کنترل ضعیف دیابت یک عامل خطر بسیار جدی برای بیماری پریودنتایتیس است و از سوی دیگر ژنژیوایتیس و پریودنتایتیس گاهی اولین علائم بیماری دیابت محسوب می شوند. پریودنتایتیس شدید می تواند به از دست دادن دندانها بیانجامد. مراقبت های بهداشتی صحیح  از دهان برای بیماران دیابتی بسیار مهم است و معاینه ی منظم دندانها توسط متخصص می تواند به تشخیص زود هنگام مشکلات دهان و دندان در این بیماران کمک کند. در التهاب مزمن لثه، ساختارهای پشتیبان دندان (استخوان آلوئولار والیاف پریودنتال periodontal ligament) تخریب می شوند. این بیماری به دلایل گوناگونی می تواند حادث شود . باکتریهای بی هوازی و گاهی ویروس ها همراه با فاکتورهای خطر دیگر نظیر سیگار کشیدن، دیابت و افسردگی ، وضعیتی را ایجاد می کند که فرد را مستعد ابتلأ به التهاب لثه می نمایند. پاسخ ضد التهابی سیستم ایمنی بیمار به باکتریها سبب تخریب بافت می شود این حالت در التهاب مزمن لثه اتفاق می افتد.
تشخیص ژنژوایتیس مزمن از التهاب مزمن لثه امر بسیار مهمی است. ژنژوایتیس مزمن یک واکنش التهابی بسیار شایع است که در بافت لثه در پاسخ به تجمع پلاک های دندانی ایجاد می شود. ادامۀ این حالت می تواند به پریودنتایتیس (periodontitis) منجر شود، اما ادامۀ ژنژوایتیس مزمن الزاماً به پریودنتایتیس نمی انجامد . تظاهرات کلینیکی ژنژوایتیس می تواند به دلایل سیستمیک تغییر یابد. این عوامل می تواند کنترل ضعیف دیابت باشد که در پاسخ به پلاک ها ی دندانی بیشتر بافت لثه را تحت تأثیر قرار می دهد.

Leave a reply